سفارش تبلیغ
صبا
رآ، مین RaaMeen - من و مزرعه یه عُمره...
  • پست الکترونیک
  • شناسنامه
  •  RSS 
  • پارسی بلاگ
  • پارسی یار
  • در یاهو
  • حدودا 2 ماه پیش چند تا از دوستای عراقیم تصمیم گرفتند برای برگشتن به کشورشون از ایران هم یک بازدید داشته باشند.خلاصه که من بودم و  3- 4 تا عرب و 2 روز وقت که به اینا یه مقدار فارسی یاد بدم.

    واقعا فکر نمیکردم این کار اینقدر سخت باشه.اصلا یاد نمیگرفتند و تلفظ هاشون همه اشتباه و یعضا به شدت خنده دار بود.(با عرض پوزش اینجا خانواده نشسته من نمیتونم مثال بزنم).قبلا به هندیها فارسی یاد داده بودم و خیلی خوب یاد گرفته بودند.اما این سری هیچ شیوه ای جواب نداد.در نهایت با توجه به کمبود وقت و سایر موارد اینا نتونستند چیزی یاد بگیرند.

     

    تا اینکه هفته پیش از عراق برگشتند و اومدن سر زدن به من.(متن مباحثه عینا در ادامه می آید):

    رامین: Hi dudes,welcome back,how was the vacation

    برادران عراقی با لهجه فصیح فارسی: سلام آقا رامین.چطوری؟چه خیر؟چکار میکنی؟خوبی؟خوش آمدی وکلی حرف دیگه به زبون فارسی

    من که حسابی تعجب کردم.آخه چجوری اینا اینقدر خوب با لهجه روان فارسی حرف میزنند.اینائی که اصلا نمیتونستند از رو فارسی بخونند.ازشون پرسیدم که چطو شد که ایطو شد؟....

    جوابشون خیلی جالب بود.اونا تو بازار های کربلا و از فروشنده های عراقی فارسی یاد گرفته بودند...

    حالا شما بگید اون فروشنده های عراقی برا چی فارسی یاد گرفتند؟



    مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin رآ، مین RaaMeen ::: پنج شنبه 88/4/4::: ساعت 12:42 صبح
    نظرات دیگران: نظر

    «یک ذره خار و خاشاکم» آرزوست....

     

     



    مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin رآ، مین RaaMeen ::: سه شنبه 88/3/26::: ساعت 2:39 صبح
    نظرات دیگران: نظر

    امروز بارون بسیار شدیدی به راه افتاده بود.همه جا گل و شل بود و برق هم به شدت هی قطع و وصل میشه.واقعا روز زشتی بود.از سر بیکاری اومدم و شکل و شمایل این شعر زیبای ایرانی رو بهم ریختم.مثل شکل و شمایل و روحیه خیلی از ایرانیا که میان هند برا تحصیل.از گلچین گیلانی عزیز هم معذرت میخوام...

     

    باز باران بی ترانه

          با بوی تعفن لجن

                 میخورد بر بام کالج                

     

                من به پشت شیشه تنها

                        ایستاده

                             در گذرها

                                    رود آب و گل براهه

                                               

                                            شاد و خرم

                                                  یک دو سه بچه هندی زشت

                                                                  هردم خودشان را

                                                                       گل مالی میکنند

                                                                                

                                                                             می آید از هر کناره

                                                                                     بوی نا و بوی انبه(1)

                                                                                            آسمان امروز دیگر

                                                                                                      نیست نیلی

     

                                                                                                            یادم آرد روز باران

                                                                                                                    گردش یک روز دیرین

                                                                                                                           خوب و شیرین

                                                                                                                                     توی سی و پنج متری(2)

     

                                                                                                                         کودکانی ده یازده ساله بودیم

                                                                                                                                      شاد و خرم

                                                                                                                             نرم و نازک

                                                                                                            چست و چابک                                                                                                                                        

     

                                                                                                  جوب آب و

                                                                                                بلوار و

                                                                                       آسمان و

                                                                              رنگین کمان(3)   

     

                                                                    اما اینجا

                                                            نیست اینها

                                                     نیست اینها           

                                              نیست اینها

                           

                         گل و شل هست و 

                  آب تیره و راه بندان 

             بوی گند و ترافیک                                                     

      برق هم نیست و نیست و نیست

     

                 بشنو از من ، کودک من

                پیش چشم تلگوها(4) 

                زندگانی خواه تیره خواه روشن                                                                                                      

                هست زیبا،هست زیبا،هست زیبا    

    _____________________________________________________

    پی نوشت :

    1: الان فصل انبه هست.خدائیش انبه هند خیلی خوشمزست و بوی خیلی خوبی هم داره.

    2:سی و پنج متری اسم خیابانی هست که من توش بزرگ شدم و از همونجا هم اومدم اینجا.

    3:واقعا وقتی محله ما بارون میومد،خیلی فضا شاعرانه میشد.صدای اب توی جوب اب واقعا دلنشین بود و آسمان واقعا با رنگین کمان عالی میشد.

    4:تلگو نام مردمی هست که تو ایالت آندراپرادش هند زندگی میکنند و به زبان تلگو صحبت میکنند.اگه امروز اینجا بودید و میدید که تو این بارون شدید و هوای بسیار شرجی و قطعی برق چقدر اینا خوشحال بودند حتما دلتون میخواست از طبقه آخر برج میلاد خودتونو پرت میکردید پائین.                                                                 

             



    مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin رآ، مین RaaMeen ::: دوشنبه 88/3/18::: ساعت 12:2 صبح
    نظرات دیگران: نظر

    فکز میکنم از مناظره جانانه بین آقایان دکتر محمود احمدی نژاد(فرزند احمد) و مهندس میرحسین موسوی(فرزند میر اسماعیل)  تنها خواجه حافظ شیرازی و مادر بزرگ آمرزیده بنده که با آلزایمر به پیشواز سفر به دیار باقی رفتند خبر نداشته باشند و تمام مخاطبین وبلاگ حقیر به اندازه یک عالمه با مشاهده این مناظره از تلویزیون تپل شدند و بهشون خوش گذشته.

    این سری مناظره های انتخاباتی یک حرکت بسیار منطقی،بجا،منصفانه ویک فرصت برابر برای تمام کاندیدای ریاست جمهوری است که به بیان عقاید و نظرات خود بپردازند و در صورت وجود هرگونه سیاه نمائی از طرف سایرین  برابر دیدگان ملت خود را از آن بری کنند و به این ترتیب به مردم اطلاعات بهتری برای استفاده از حق قانونی خود که همانا رای دادن در نظام جمهوری و دموکراتیک هست بدهند.از این بابت بسیار خوشحالم.

    در مناظره دیشب،اقای احمدی نژاد به زیبائی،زیرکی،با زکاوت و هوش خاص خودشون و با اعتماد به نفس خاصی مسائلی رو مطرح میکردند که برای حقیر به نظر میرسید که امکان جواب صریح دادن به این شبهات برای طرف دیگر این مناظره وجود نداشته باشد.

    اما در کمال تعجب مبهوت خونسردی و منطق فوق العاده آقای موسوی در قاطعانه جواب دادن به این سوالات چالشی شدم.واقعا از نظر من بهترین جوابها برای رفع شبهه از سوالات آقای دکتر بود.هر چند 3 تا نکته بیانش این وسط خالی از لطف نیست. 

    1:اکثر سوالات آقای احمدی نژاد مصداق بارز «گنه کرد در بلخ آهنگری » بود.ایشون سعی داشتند گناهان طرفداران آقای موسوی رو به گردن ایشون بندازند که با جواب بسیار مناسب اقای موسوی مواجه شدند.

    2:در این میان بارها آقای موسوی تاکید داشتند که به علت نیاز به استفاده بهینه از وقت قادر به ارائه آمار دقیق برای تبئین بیشتر پاسخهاشون نیستند.

    3:تمام کننده مناظره آقای موسوی بود که اگر این شانس برای دکتر احمدی نژاد میبود شاید مناظره واقعا نیمه تمام تر حس میشد.اما ایکاش زمان بیشتری (بنا به درخواست رئیس جمهور) به این مناظره داده میشد تا در نهایت زوایای بیشتری از شخصیت ایندو نامزد برای مردم روشن میشد تا مردم با چشم بازتری به رای دادن به نامزد ها نگاه میکردند.

    و اما بحث اصلی این نوشته و آن بررسی این مناظره از دید هندی میباشد.

    خدمت شما دوستان عزیز عارضم که یک نظریه بنده چند سال پیش از خودم در کردم و اون این بود که((( اگر سلو موشن(slow motion) یا به قول کامی، صحنه آهسته های سریال های هندی از متن سریال حذف بشه، میتوان براحتی یک سریال 50 قسمتی هندی رو در جشنواره فیلمهای کوتاه (و بی معنی) شرکت داد)))«رامین بایوتک 2008».

    بر طبق این نظریه کاملا واضح و مبرهن است که تعداد صحنه های آهسته در سریالهای هندی بسیار بسیار زیاد است(فرض 1)

    این صحنه آهسته ها در صورت بروز هرگونه تغییر کوچک در محتوای داستان بروز میکند.(فرض2)

    برای مثال مادری به فرزند 8 ساله اش میگویه«ارررررررره روهیت، بتا،تومهارا کانا کاو» که در زبان فارسی معدل این است که «روهیت پسرم،غذاتو بخور»

    و پسر در جواب میگه «مامی،آج مرکو کانا بالکل نهی مانتاهه» که در زبان فارسی معدل این هست که «مامان من امروز غذا اصلا میل ندارم»(مثال 1)

    در این وضعیت،درحالیکه چشمان مادر پر از اشک شده و پسر کوچک هم با غرور دستش رو در دماغش میگردونه صحنه آهسته برای 62 بار به نیت 62ومین سالگرد استقلال هند از انگلیس تکرار میشه.(نکته 1)

     

    حالا به اصل سوال برمیگردیم.فرض کنید هر 2 بزرگوار مهندس موسوی و دکتر احمدی نژادهندی بودند و هر سوالی که آقای احمدی نژاد میکرد و هر جوابی که مهندس میرحسین موسوی میداد به نسبت حساسیت صحنه دارای تکرار صحنه آهسته میشد.اون موقع مردم تا سال 1392 نمیتونستند تصمیم بگیرند به کی باید رای میدادند،در این صورت آقای احمدی نژاد میتوانستند برای یک دوره 4 ساله دیگر مهمان خیابان پاستور باشند.

     

    فیلم زیر به عنوان مثالی واضح از عرایض حقیر در مورد سریالهای هندی مبین تمامی گفته های من و تثبیت کننده نظریه من میباشد.

      

     

     



    مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin رآ، مین RaaMeen ::: جمعه 88/3/15::: ساعت 2:51 صبح
    نظرات دیگران: نظر

    سلام

    فردا یا بهتر بگم همین امروز صیح تعطیلات تموم میشه و دوباره علافیهای دردناک دانشگاه و درس شروع میشه.توی این 27-28 روزی که تعطیلات بود باور کنید شلوغ ترین روزای من تو این 4-5 سال زندگی تو هند بود.اصلا نفهمیدم چی شد،کی شروع شد،کی تموم شد.... فقط میدونم فردا که روز اوله وقت نمیکنم برم سر کلاسا.چند تا از دوستای قدیمی از پونا قصد کردن بیان حیدرآباد فردا درگیر کارای پذیرششون هستم.

    در حال حاضر هم دارم همزمان فیلم اشک سرما رو میبینم که واقعا از اون فیلمای دوست داشتنی هست.اونم با بازی فوقالعاده گلشیفته و پارسا پیروزفر.

    دیروز یکی از دوستای عربستانی اومده بود خونه و داشت تو کامپیوتر عکسا رو دید میزد،بعد یه عکس از تیزر یکی از فیلمای گلشیفته رو دید،بعد گفت اینو میشناسی؟

    منم گفتم نه(میخواستم عکس العملشو ببینم)

    گفت :اسمش کلشیفتس(بیچاره گ رو نمیتونه تلفظ کنه)‍، یه فیلم بازی کرده با دیکاپریو که خیلی قشنگه.واقعا از همه بازیگرای هالیوود بهتر بازی میکنه،

    کلی با این حرفش چاق شدم

     

    قبل از اینکه این پست رو تموم کنم چند تا وصیت دارم:

     

    1: لطفا همه در انتخابات شرکت کنید.خدائیش این سری خیلی انتخابات مهمه.اوضاع داخل ایرانو که شما بهتر میدونید، اوضاع ایرانیان خارج هم به صورتی هست که نیاز به یک سری تغییرات حس میشه و اگه نسبت به این تغییرات بیتفاوت باشیم دودش به چشم خودمون میره.

    (رای هم فقط سردار میرحسین کروبی نژاد)

    2:خونه رو عوض کردم و تو خونه جدید یک خط اینترنت خوب گرفتم.فکر کنم بیشتر از همیشه بتونم آپدیت کنم.

    3:الان ساعت 3:23 دقیقه صبحه و من اصلا خوابم نمیاد.

     

     



    مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin رآ، مین RaaMeen ::: دوشنبه 88/3/11::: ساعت 2:40 صبح
    نظرات دیگران: نظر

    <      1   2   3   4   5   >>   >

    لیست کل یادداشت های این وبلاگ

    >> بازدیدهای وبلاگ <<